Helende blues

oscar benton.png

  • Oscar Benton maakt comeback

Een fraai staaltje van kans- in plaats van probleem-denken. Een voorbeeld ook van de genezende kracht van het gebruik van talenten. Een voorbeeld van ‘geef nooit op’.

Zeven jaar nadat Oscar Benton zijn muziek carrière officieel beëindigde maakt ‘De Witte Blueskoning‘ zijn comeback! Op 12 januari verscheen een nieuw studio album met de toepasselijke titel ‘I Am Back’.

De eerste single, Bensonhurt Blues Revisited, een bewerking van Benton’s klassieker die dankzij de film Pour La Peau D’un Flic in 1981 uitgroeide tot een nummer één hit in diverse Europese landen, verscheen op vrijdag 10 november2017. Het album ‘I Am Back’ werd op 27 januari gepresenteerd in Patronaat Haarlem.

Oscar Benton maakte in de jaren zestig en zeventig furore als blues vocalist. Nadat hij in 1968 het prestigieuze Loosdrechts Jazz Concours won groeide Benton uit tot een ware blues legende. Zijn grote internationale doorbraak beleefde hij echter in 1981, toen de single Bensonhurt Blues te horen was in de Franse film Pour La Peau D’un Flic met Alain Delon. De single groeit in diverse Europese landen uit tot een hit. In de jaren daarna toerde Oscar onafgebroken door Europa tot hij in 2008 ten val komt en in coma raakt.

Het ongeval blijkt het einde van een glansrijke carrière. De val richt ernstig hersenletsel aan waardoor Benton opgenomen wordt in een verzorgingstehuis.

Begin februari 2016, de verjaardag van Oscar. Er wordt gepraat, gedronken, gegeten, er wordt muziek gemaakt. Oude bluessongs, evergreens. Gezellig. Opeens staat Oscar op en gaat voor het gezelschap ‘My Way’ zingen, de versie van Frank Sinatra. In een keer op vol volume en zonder fouten in de tekst. Zonder begeleiding, want dit is te moeilijk voor ons bluesjongens, haha. Iedereen is sprakeloos. Verbaasd dat Oscar dat nog altijd kan.

Dit moet je weten

Oscar Benton is sinds 1968 toen hij het Loosdrechts Jazz Concours won een begrip in Nederland, voor velen een blueslegende. Na zijn grote hit Bensonhurst Blues werd hij beroemd in Frankrijk, Italie en vele Oostbloklanden. Hij bracht totaal 8 albums uit en tientallen singles en toerde door Nederland en het buitenland. Totdat het noodlot toesloeg.

Oscar heeft ongeveer 8 jaar geleden een ongeluk gehad. Hij is lelijk gevallen, gewoon thuis van de trap af en heeft daarbij ernstig hersenletsel opgelopen. Sindsdien woont hij in een verzorgingshuis in IJmuiden want de val heeft veel schade aangericht. Zijn geheugen is daardoor beperkt, teksten van nummers die hij honderden keren heeft gezongen zijn weggevaagd, slechts aan aantal kan hij nog zingen (die uit de jaren zestig), maar hij moet daarbij wel geholpen worden.

Na dat feestje ben ik Oscar wekelijks gaan bezoeken. Ik wilde weten hoe dat zat met zijn geheugen en ging samen met hem op onderzoek uit. Ik componeerde liedjes en liet die dan door Oscar inzingen. Ik had een speciale ruimte geregeld in het verzorgingshuis waar ik opname apparatuur installeerde en maakte zo opnames van de liedjes. Ik maakte demo’s.

Omdat ik hem wekelijks zie valt het mij niet op, maar bekenden die Oscar zo nu en dan bezoeken zijn verbaasd over de vorderingen die hij maakt. Ze zien een heel ander persoon. Waar hij voorheen nauwelijks sprak, praat hij nu ronduit over alles en nog wat. Ook het personeel van het verzorgingstehuis vindt dat. Ze zien een andere Oscar die steeds zelfstandiger wordt en het leven toelacht. Hij heeft nu een leuk leven door de muziek. Dit is natuurlijk ook te danken aan de zorg die hij krijgt van het liefdevolle personeel in het verzorgingstehuis waar Oscar woont. Zij helpen in feite allemaal mee aan dit project door Oscar te ondersteunen hierin en de geluidsopnames mogelijk te maken.

Na twaalf maanden heeft Oscar 22 demo’s ingezongen, bijna genoeg voor 2 albums! Hij treedt regelmatig(er) op en heeft de rolstoel niet meer nodig….

 

 

Advertenties

Een tent heeft geen drempel

tent 2

  • Het verhaal van Nelly

Ik vind ons dorp prachtig. Het was zelfs het mooiste dorp van de provincie vorig jaar. Verder vind ik het een  leuk  dorp,  waar  veel  te  beleven is.  Stel  je  wilt  hier  als  vrijwilliger  bij  de  speeltuin  werken,  dan  kun  je bijvoorbeeld  in  de  spelweek  deelnemen.  Verder  is  er  een muziekvereniging,  een  gymvereniging,  een kerkkoor, een toneelclub en een bejaardensoos. Er is ook een open eettafel, iedere dinsdag van de maand.

Bij  die  clubjes  hoor  je  vanzelf  wat  er  in  het  dorp  gaande  is.  Bijvoorbeeld,  ik  hoorde  gisteravond  dat  er iemand was benaderd door een stichting voor cultuur en kunst. Daar is de gemeente mee bezig omdat het Rijk aardig de duim op de knip houdt en ze die kleine dorpen toch levendig willen houden. Vanuit de clubjes kunnen we soms met anderen wat betekenen voor het dorp.

Het dorp is aan het veranderen. De laatste jaren zijn er veel nieuwkomers in het dorp gekomen. Vaak zijn die  mensen  niet  meteen  op  de  hoogte  wat  er  eigenlijk  speelt.  Toen  hebben  we  gezegd,  laten  we  een stratencompetitie doen om onderling kennis te maken. Dan zitten oud en nieuw gemixt.

Tot nu toe is dat aardig gelukt, we mogen niet mopperen. Kennis maken en contact maken, dat gebeurt niet vanzelf. Zeker als mensen geen kinderen hebben. Als je kinderen hebt, dan gaan ze naar school en staan ouders aan het hek om de kinderen te halen. Dan komt  er wel een gesprekje en later komen ze elkaar weer eens tegen bij de supermarkt. Dat helpt. De supermarkt is zoals mijn man zegt, net een bruin café.  Dan zien ze elkaar weer en zeggen ze: ‘Joh, doe ook een keer mee, dat is toch hartstikke leuk’. In eerste instantie reageren ze  dan  vaak  aarzelend,  maar  als  de  kinderen  meedoen,  groeit dat  een  beetje.  Er  zijn  er  altijd  die  niet meedoen, maar dat hou je toch.

Op sommige gelegenheden hebben we met de vereniging een grote tent. Die hebben we gekregen van de middenstand en  die is in beheer van de speeltuin. Daar wordt een biertje getapt,  dan kunnen we gezellig en lekker bij elkaar zitten. Ik zeg weleens “een tent heeft geen drempel”. Als je tegen de mensen zegt dat het in het dorpshuis is, dan is die drempel groter. Ze moeten naar binnen om iets te beleven. Ze voelen zich  verplicht  om  een kop  koffie,  biertje  of  glaasje  fris  te  pakken.  Wanneer  datzelfde  in  de  tent  gebeurt zeggen ze ‘we gaan eens even kijken hoor.’ En ze lopen erin en ze lopen eruit en ze voelen zich niet verplicht om dit of dat te nemen.